11 września 2025 r. Rzecznik Generalny Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) przedstawił opinię w sprawie C-471/24, dotyczącą zgodności z prawem unijnym klauzul umownych odwołujących się do wskaźnika WIBOR w kredytach hipotecznych udzielanych konsumentom w Polsce. Opinia ta ma istotne znaczenie dla kredytobiorców złotowych oraz dla całego sektora bankowego w Polsce.
Kontekst sprawy C-471/24
Sprawa C-471/24 została skierowana do TSUE przez Sąd Okręgowy w Częstochowie. Dotyczy ona oceny, czy klauzule umowne odwołujące się do wskaźnika WIBOR są zgodne z dyrektywą 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. W szczególności analizowana jest kwestia, czy mechanizm ustalania WIBOR-u oraz sposób jego wprowadzania do umów kredytowych spełniają wymogi przejrzystości i uczciwości wobec konsumentów.
W swojej opinii Rzecznik Generalny TSUE podkreślił, że:
- Sądy krajowe mają obowiązek badania klauzul umownych odwołujących się do wskaźników referencyjnych, takich jak WIBOR, pod kątem ich zgodności z przepisami o ochronie konsumentów.
- Brak przejrzystości w sposobie ustalania WIBOR-u oraz niewystarczające informowanie konsumentów o ryzyku związanym z jego stosowaniem mogą prowadzić do uznania takich klauzul za nieuczciwe i niewiążące dla konsumenta.
- W przypadku uznania klauzuli za nieuczciwą, sąd krajowy powinien ją wyeliminować z umowy, co może skutkować obniżeniem oprocentowania kredytu do poziomu marży banku lub nawet unieważnieniem całej umowy, jeśli jej dalsze obowiązywanie byłoby niemożliwe.
Opinia Rzecznika Generalnego nie jest wiążąca dla TSUE, jednak w praktyce Trybunał często podąża za jej rekomendacjami. Ostateczny wyrok w sprawie C-471/24 spodziewany jest w pierwszej połowie 2026 roku.
Kredytobiorcy posiadający kredyty oparte na WIBORze powinni śledzić rozwój sytuacji i rozważyć konsultację swojej umowy kredytowej z prawnikiem.
