11 czerwca 2025 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) przeprowadził rozprawę w sprawie C-471/24, dotyczącą kredytów hipotecznych ze zmiennym oprocentowaniem opartym na wskaźniku WIBOR. Sprawa została skierowana przez Sąd Okręgowy w Częstochowie, który zadał cztery pytania prejudycjalne związane z potencjalną abuzywnością zapisów umownych odwołujących się do WIBOR oraz obowiązkiem informacyjnym banków wobec konsumentów.
Kredytobiorca, który zawarł umowę z PKO BP S.A. twierdzi, że bank nie dostarczył mu wystarczających informacji o ryzyku związanym ze zmiennym oprocentowaniem i mechanizmem ustalania WIBOR, co skutkowało znacznym wzrostem rat kredytu. Bank argumentuje, że informował klienta o ryzyku i przedstawił symulacje zmian oprocentowania.
Polski rząd w swoim stanowisku dla TSUE zasugerował odpowiedzi negatywne na wszystkie pytania prejudycjalne, wskazując, że kwestie te powinny być rozstrzygane na gruncie krajowego prawa.
Obecnie w polskich sądach toczy się około 1,1 tys. spraw dotyczących kredytów opartych na WIBOR, z czego większość wyroków jest korzystna dla banków. Jednak wyrok TSUE może wpłynąć na zmianę tej tendencji i otworzyć drogę do masowych pozwów, podobnych do spraw frankowych.
TSUE zadecydowało, że w sprawie zostanie wydania opinia Rzecznika Generalnego, co ma nastąpić 11 września 2025 roku. Mimo zatem, że wyrok, może zatem zapaść w tej sprawie dopiero na początku roku 2026, to zdecydowanie orzeczenie to może mieć istotne konsekwencje dla sektora bankowego i kredytobiorców w Polsce.
